მე არ მესმის, როცა გეტყვაინ მიყვარდა,
არ მესმის, როცა გკითხავენ ვინა ხარ?
უბრალოდ ვხვდები, რომ ცხოვრების გზითა ვარ
და მივყვები რაღაცას გაჩენილს ღვთისაგან.
მე დღეს ვითომ ამითი მინდოდა მეთქვა,
რომ მე დღეს შენ აღარ მიყვარხარ.
აღარ მიყვარხარ! არადა მიყვარხარ!
აღარ მიყვარხარ! არადა მიყვარხარ!
აღარ მიყვარხარ! არადა, არადა მიყვარხარ!
შეხედე წარსულს გაიგებ ვინა ხარ,
გრძელ გზაზე მეგზურს ნუ მკითხავ ვინა ვარ.
ისე მოგყვები კარგო, ჩემს ნაბიჯს შეხედავ ქუჩაზე მარტო,
ქუჩაზე მარტო… და თან…
ორივე ვხდებით, რომ ცხოვრების გზითა ვართ,
მივყვებით რაღაცას გაჩენილს ღვთისაგან.
მე დღეს ვითომ ამითი მინდოდა მეთქვა,
რომ მე დღეს შენ აღარ მიყვარხარ!
აღარ მიყვარხარ! არადა მიყვარხარ!
აღარ მიყვარხარ! არადა მიყვარხარ!
აღარ მიყვარხარ! არადა, არადა მიყვარხარ!
მე დღეს ვითომ ამითი მინდოდა მეთქვა,
რომ მე შენ დღეს მაინც მიყვარხარ!
ისევ მიყვარხარ! უბრალოდ მიყვარხარ!
მაინც მიყვარხარ! ისევ მიყვარხარ!
უბრალოდ მე შენ მიყვარხარ!
ისევ დავდივარ ქუჩაზე მარტო,
არვიცი რატომ, არვიცი რატომ,
ისევ მოგყვები, ქუჩაზე დავდივარ კარგო,
არვიცი რატომ, არვიცი რატომ.