დამთავრდა ზამთარი, იფეთქებს მაისი,
სიფხიზლის მიზეზი გათავდა, დამისხი!
ამდენი ღვინის სმით გაშორდა ფერი კანს,
და მაინც ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას.
ამდენი ღვინის სმით გაშორდა ფერი კანს,
და მაინც ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას.

სული დაუძლურდა, ვამძიმებ სამყაროს,
ვის უნდა სიფხიზლის ბორკილი ამყაროს?!
მე ამით ვშველი სულს, მე ამით ვშველი ტანს
და უფრო ვრწმუნდები – ინ ვინო ვერიტას.
მე ამით ვშველი სულს, მე ამით ვშველი ტანს
და უფრო ვრწმუნდები – ინ ვინო ვერიტას.

მე არ ვცნობ შეხვედრებს ყალბსა და დაზაფრულს,
მე მიყვარს ქალი რომ გაჩუქებს გაზაფხულს
და სულში მისივე სურნელს რომ შეიტანს,
მაშინაც ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას,
მაშინაც ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას,
მაშინაც ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას.

მუდამ გავურბოდი რეალურ პროფილებს
და გულებს შურისგან ზიზღით გაყოფილებს,
ტვინი დაიღალა, სიფხიზლეს ვერ იტანს,
ამიტომ ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას.
ტვინი დაიღალა, სიფხიზლეს ვერ იტანს,
ამიტომ ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას.

მე არ ვცნობ შეხვედრებს ყალბსა და დაზაფრულს,
მე მიყვარს ქალი რომ გაჩუქებს გაზაფხულს
და სულში მისივე სურნელს რომ შეიტანს,
მაშინაც ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას,
მაშინაც ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას,
მაშინაც ვიძახი: ინ ვინო ვერიტას.